Farmafit

Graag deel ik met u een waargebeurd verhaal dat mijns inziens tekenend is voor een grote weeffout in het Nederlandse zorgstelsel: de arts, zorgproducent, declarant kan gewoon zijn gang gaan; bestel-maar, declareer-maar, betaal-maar (vrij naar Rowwen Hèze – Bestel Maar). Zorgproducten (artsen en andere zorgprofessionals) leveren zorgdiensten en -producten aan zorgconsumenten. Deze diensten en producten zijn vervat in vele verschillende codes, met tientallen (zo niet honderden) standaarden ten behoeve van opname in databases voor declaraties, betalingen, kwaliteitsmetingen etc. Mijn vrouw was in de  zomer van 2009 bij haar tandarts geweest en omdat de tandarts geen declaraties rechtstreeks aan de zorgverzekeraar kan sturen (waarom zij niet en alle andere zorgproducenten wel?), wordt de factuur eerst betaald door de consument zelf, die de factuur op zijn beurt declareert bij de zorgverzekeraar. In ons geval, had de tandarts een verdoving (zorgdienst) dubbel gedeclareerd (code A10 en T82), waarop mijn verzekeraar besloot om deze dubbele declaratie niet uit te keren. Op mijn beurt volg ik mijn verzekeraar die ter bepaling van declarabiliteit een fantastisch systeem heeft, waarin per verzekerde, per element, bepaald wordt aan de hand van de verzekeringsvoorwaarden en historisch declaratiegedrag of geld uitgekeerd wordt. Dus trek ik dat dubbel gedeclareerde bedrag ook weer af van mijn betaling aan de tandarts, die daarop protesteert en stelt dat hij wel zeker die handeling heeft uitgevoerd en daarom nog steeds betaling verlangt van mij. De email-corespondentie staat hier te lezen: smithuis declaratie. En dan te bedenken dat de tarieven in 2010 ook nog eens tot 23% verhoogd gaan worden blijkens een artikel op independer.nl. Wie het snapt mag het zeggen.

Ik deel voorts een aantal overwegingen met u:

a* de codes die gehanteerd worden door de verschillende zorgproducenten gebruikt worden staan nergens overzichtelijk op een door de overheid gecontroleerde website;
b* er bestaat geen historisch overzicht van wat die codes in het verleden inhielden en kostten;
c* in de wet  (ZVW) is opgenomen dat indien er een “medische noodzaak” bestaat, de handeling / product te allen tijde verzekerd is en dus betaald wordt door de zorgverzekering;
d* de zorgproducent is de enige die “medische noodzaak” mag bepalen (niet de consument, niet de overheid, niet de verzekeraar);
e* een zorgproducent heeft een economisch motief: inkomensmaximalisatie (IB), of winstmaximalisatie (Vpb);
f* een zorgverzekeraar heeft GEEN economisch motief; de kosten die zij betaalt worden toch wel vergoed uit de premie-inkomsten en het vereveningsfonds. Wie de de financiele resultaten van de 4 grootste zorgverzekeraars bestudeert bemerkt dat financiele resultaten van de afgelopen 3 jaren niet van dien aard zijn, dat een belegger hier warm voor loopt. Met alle respect voor alle goedbedoelde inspanningen van de verzekeraars zijn deze in wezen niets anders dan een financiele appendix van de overheid geworden (Achmea, Menzis, CZ, UVIT);
g* de zorgproducent stelt vanwege punten c, d, e en f daarmee zijn eigen omzet/inkomen veilig;
h* een zorgconsument moet ieder jaar weer een paar % extra premie betalen en ondergaat dat gelaten, want de verschillen tussen de zorgverzekeraars zijn miniem en “alles wordt toch duurder”;
i* de overheid (Min.VWS) wil al jaren dat de collectieve kosten voor de zorg dalen (zeker in het licht van de aanstaande vergrijzing);
j* een zorgconsument weet in veel gevallen niet WAT hem aan zorgdiensten en -producten is geleverd omdat j1* de rekeningen rechtstreeks naar de zorgverzekeraar gaan en j2* de codes niet duidelijk omschreven zijn. In de “normale economie” tekent een ontvanger altijd een pakbon / opdrachtbon voor ontvangen producten en diensten, in de zorg is dat schijnbaar onmogelijk;
k* in de “normale economie” wordt voor levering een offerte gedaan; in de zorgeconomie wordt dat ook niet gedaan want “het wordt toch wel betaald”.
l* in de “normale economie” weet een consument welke leverancier (i.c. zorgproducten/arts) een goede leverancier is, en kiest aan de hand van prijs en kwaliteit zijn product of leverancier uit. Dat doet u toch ook als u een nieuwe fiets, auto, computer koopt of een vakantie boekt? Wat zou het helpen als een consument een ranglijst kon zien online met de beste [tandarts] voor [tweevlaksvullingen], die <gerate> is in [2010] door [vrouwen], in de [leeftijdscategorie 30 - 40 jaar], in het [postcodegebied 2011 - 2015]. Of in dezelfde analogie; wat is het beste medicijn voor iemand zoals ik, met mijn aandoening?

Dat vergt alleen wat openheid van databases. Amazon, Yahoo, Google kan consumenten leveranciers en producten laten waarderen. Maar in de zorg kan het niet vanwege de altijd aanwezige beer op de weg die “privacy” genoemd wordt. Of “ethiek” is ook zo’n mooie kapstok, want “je gaat toch geen schandpaal maken van slechte artsen”? En delen van informatie over patienten? No way! Als een consument bij de ene apotheek vertrekt om naar een andere apotheek te gaan waar hij om wat voor reden dan ook betere service krijgt (want de medicijnen zijn van Groningen tot Maastricht toch overal gelijk) dient dossier-overdracht plaats te vinden. Wettelijk verplicht. Maar het aantal apothekers die daaraan geen medewerking verlenen zijn ontelbaar. Of artsen in een ziekenhuis (maar uit verschillende maatschappen) die geen informatie delen over dezelfde patient/zorgconsument/klant – want stel je eens voor dat er collegiaal commentaar komt! Het EPD tracht(te) daar verandering in te brengen. Maar helaas weet de beroepsgroep van zorgproducten ook deze minister (de zoveelste op rij) weer zo te pesten dat met al het getraineer we helaas mijnheer Klink ook niet zullen kunnen gaan feliciteren met een fraai resultaat binnen zijn huidige ambtstermijn.

Ondertussen blijft transparantie maximaal gefrustreerd, wordt het basispakket verder uitgekleed. 25% Kostenstijging in 5 jaar tijd. Welke branche kent u waar zulke kostenstijgingen zich voordoen? Of wat dacht u van de toename van het aantal apotheken (retail medicijnen) in Nederland tot 2005. Vanwege het preferentiebeleid neemt dat aantal wel weer af, en zal mijns inziens die daling nog wel een jaar of 10 doorgaan tot we er zo’n 700 – 900 overhouden. Heeft u bemerkt dat de farmaceutische zorg beter is geworden de afgelopen 10 jaar door al nieuwe medicijn-retailers?  Het preferentiebeleid heeft in 2008 zo’n 350 miljoen euro aan marges weggehaald bij de apotheken (retailmarge). Dat is dus 350 miljoen minder “schade” voor de verzekeraars. Is uw verzekeringspremie ook goedkoper geworden in 2009?

Het basis zorgverzekeringspakket verschraalt en steeds meer zorgproducten en -diensten worden in de aanvullende verzekering gestopt, waardoor  het geld niet meer via de minister betaald wordt, maar door de consument zelf die dat op zijn beurt weer gaat halen (via vakbonden etc.) bij de werkgevers, die op hun beurt terecht gaan klagen over te hoge kosten voor arbeid en verslechterde internationale concurrentiepositie, hun productie gaan verplaatsen naar goedkopere landen en we ons in dit land hiermee ook in de eigen voet schieten.

Er is een oplossing: maak de consument(-enpositie) sterker. Laat normale economische motieven hun werk doen en dan komen vanzelf de goede zorgproducenten bovendrijven. Ik sprak afgelopen zomer een bestuurder van een van de 4 grote zorgverzekeraars en stelde voor om de geanonimiseerde declaratie-data (een zorghandeling / -declaratie is dan op geen enkele wijze terug te voeren op een individuele consument) van de afgelopen 10 jaar gewoon vrij te downloaden op een website te plaatsen. Waarna vanzelf allerlei mensen deze data gaan bestuderen, analyseren. Data is in deze tijd een grondstof geworden. Grondstof voor Informatie.  Informatie waarop echt beleid gemaakt kan worden. Beleid dat niet meer gebaseerd is op de eigen interpretatie van verschillende beroepsgroepen die met hun eigen agenda, een kort samengevat rapport uitgeven in een boekje dat 17 maanden na enig kalenderjaar wordt rondgedeeld aan een paar intimi. Minister doorbreek de macht van de gatekeepers in de zorg en eis dat data over die zorg vrij komt, zodat de consument weet, wat hij waar kan halen. 17 Miljoen Nederlanders gaan vanzelf die verandering in gang zetten. Alleen zo kunnen we het bestelgedrag veranderen!

Rest mij, ter voorkoming van onbedoelde kritiek, te vermelden dat er gelukkig heel veel goede zorgverleners en zorgverzekeraars zijn in dit land.

Ik kopieer hier letterlijk een forumdiscussie van FarmaAcuteel, een website voor apothekers waar ik de dames en heren probeer(de) aan te zetten tot een opener houding, en meer klantliefde.

(even omhoog scrollen voor begin van de discussie).

Met groet, Bart